Wzorzec rasy 
 
 
Psy
Galeria
Rodowód
Wzorzec rasy
Kontakt
Mapa dojazdu
Żywienie
Wystawy

 




 

 

 

 

 

 

--------------------------------

AKITA INU

 wyrósł nieco ponad pejzaż japońskiej kynologii, gdzie prym wiodą psy małych ras. Jego korzenie sięgają czasów prehistorycznych, ale szczególnego znaczenia nabrał w erze Edo ( 1603-1867 ), kiedy władzę sprawował ród Tokugawa.
Piąty szogun ( naczelny wódz wojskowy i cywilny ) z tego rodu - Tsunagosaki, urodzony w Roku Psa, czuł się zobowiązany do wydania szczególnych praw dotyczących tego gatunku zwierząt. Psy japońskie dostały przywileje, o jakich trudno było marzyć ich pobratymcom w innych częściach globu. Okazy w typie dzisiejszego akity już wówczas uznane zostały za skarb narodowy. Pierwsze, znane pod nazwą " matagi inu " ( pies do polowania na niedźwiedzie ), pochodziły z prowincji Akita na wyspie Honsiu, w północnej Japonii. Były bardzo cenione i kosztowały niemało, mogli sobie na nie pozwolić tylko dostojnicy cesarskiego dworu. Prędko więc stały się symbolem wysokiego statusu społecznego.

Od 1860 roku krzyżowano je z TOSA INU i MASTIFAMI w celu zwiększenia ich sprawności bojowej bo walki psów nie ominęły również Japonii. Zyskały tym samym na wielkości, ale zatraciły pewne cechy charakterystyczne dla szpiców. Zakaz organizowania barbarzyńskich spektakli walk wprowadzono w Japonii w 1908 roku.

Prace nad polepszeniem rasy z powodzeniem podjął dr Watase, jeden z założycieli japońskiego związku ochrony zwierząt. Ocalił on od zapomnienia dawny typ akity, a dziewięć psów z wybranej przez niego elity uznano w 1931 roku za narodowe dziedzictwo Japonii. Cztery lata wcześniej władze miasta Odata - kolebki przodków akity, założyły Akita Inu Hozonakai ( AKHO ) - towarzystwo akity. Rasa przyjęła nazwę akita inu dopiero w latach dwudziestych. Do tego czasu pies znany był jako ODATE INU.

Podczas drugiej wojny światowej akita krzyżowany był z owczarkiem niemieckim, który jako przydatny dla armii uniknął losu innych psów wyłapywanych dla skóry do produkcji ubrań wojskowych.

W 1945 roku okazało się, że populacja akity rozpadła sie na trzy różne typy: MATAGI akita ( przodek obecnego AKITA INU ), AKITA do walk z domieszką krwi molosów i owczarko-akita ( przodek dzisiejszego dużego japońskiego psa - DJP ), który po wojnie trafił do USA. Tam dał początek nowemu typowi psa stanowiącemu odnogę linii genealogicznej.

Prace nad tym, by odtworzyć AKITĘ w takiej postaci w jakiej był znany wówczas, gdy stanowił japońskie dziedzictwo kultury, trzeba było zaczynać od nowa. Wysiłek hodowców został nagrodzony uznaniem AKITA INU przez Międzynarodową Federację Kynologiczną w 1963 roku. Pierwszy wzorzec rasy powstał w roku 1981
.

Akita to symbol psiej wierności - na dobre i złe. Są one wierne do końca swoim właścicielom, czego najlepszym przykładem jest opowieść o psie doktora Ueno.
Pies Hachiko, znany w Japonii jako Chu-ken Hachiko (wierny pies Hachiko), należał do profesora Tokijskiego Uniwersytetu Cesarskiego Hidesamuroh Ueno. Został zakupiony i sprowadzony do Tokio w 1924 roku z miasta Odate, znajdującego się w prefekturze Akita. Należał do rasy Akita-inu, czyli do największych japońskich szpiców. Hachiko i profesor od razu poczuli do siebie ogromną sympatię. Pies odprowadzał rano swego pana na stację Shibuya i zjawiał się tam ponownie po południu, gdy ten przyjeżdżał z uczelni. 21 maja 1925 roku profesor zasłabł na uniwersytecie i w następstwie doznanego udaru zmarł. Tego dnia Hachiko nie doczekał się jego powrotu. Nie zaprzestał jednak po niego wychodzić . Przez ponad dziesięć lat widywano codziennie Hachiko na stacji Shibuya czekającego na profesora i tam też 8 marca 1935 roku znaleziono go martwego. Wszystkie duże gazety japońskie poinformowały o tym fakcie. Akita to symbol psiej wierności - na dobre i złe. Są one wierne do końca swoim właścicielom, czego najlepszym przykładem jest opowieść o psie doktora Ueno.
 
Do dziś dla wielu Japończyków akita inu pozostał symbolem zdrowia i dobrego samopoczucia. Niewielkie gliniane figurki akity, zwane " inukariko ", ofiarowywano niegdyś osobom chorym wraz z życzeniami rychłego powrotu do zdrowia. Rzeczywiście akita rzadko podupada na zdrowiu a wiek jaki osiąga, śmiało można uznać za szacowny, skoro dożywa piętnastu lat. Jednak jak większość dużych ras narażony jest na kłopoty związane z dysplazją stawu biodrowego. U psów o jednolicie białym umaszczeniu odnotowano przypadki chorób autoimmunoagresywnych.

 Akita jest psem dużym i aktywnym, zwłaszcza gdy mieszka na zewnątrz, wymaga więc odpowiedniego żywienia. Utrzymanie obfitej okrywy włosowej wymaga dużego wysiłku organizmu, co właściciel musi uwzględnić, komponując dawkę pokarmową. Powinien stosować dodatki ułatwiające odbudowę okrywy włosowej.
W okresie jesienno-zimowym w diecie psa mieszkającego na zewnątrz powinno znaleźć się więcej białka i tłuszczów niż w okresie letnim.
Karmiąc szczenięta i młode psy, trzeba zapewnić im naprawdę wartościowy pokarm ( gotowy lub domowy ), nie zapominając o dodatku preparatów mineralno-witaminowych, niezbędnych dla młodego, rozwijającego się organizmu.

 Jego bardzo zwarta, ale niezbyt długa sierść nie plącze się, dla usunięcia martwych włosów wystarczy jedno szczotkowanie w tygodniu. Jeśli akita żyje w mieszkaniu, będzie miał tendencje do stałego odnawiania sierści, co pociąga za sobą konieczność regularnego czesania.
Akita z powodzeniem może przez cały rok przebywać poza domem. Nie jest to wprawdzie pies zaprzęgowy, ale pochodzi przecież z północy i przystosowany jest do znoszenia trudnych warunków klimatycznych. Przyzwyczajony do życia zgodnie z rytmem przyrody, linieje dwa razy do roku, prawie całkowicie tracąc podszerstek. Zgrzebło metalowe przydaje się wówczas na co dzień. Ale dziś, gdy akita, podobnie jak większość naszych ulubieńców, przebywa w mieszkaniach z centralnym ogrzewaniem, proces linienia przebiega znacznie łagodniej.
Kąpiel jest możliwa, ale rzadko bywa konieczna. Sierść akity jest prawie nieprzemakalna.
Mimo że akita jest psem silnym, trzeba pamiętać by oszczędzać mu nadmiernego wysiłku fizycznego w okresie dorastania.

 Wszystkie zalety akity ujawnią się w pełnej krasie, jeśli będzie on prawidłowo wychowany - bez brutalności, ale konsekwentnie i stanowczo przy zastosowaniu łagodnej perswazji. Nauka powinna odbywać się poprzez zabawę, bo harda dusza nie znosi przymusu i trzeba być dobrym dyplomatą, by sprostać temu zadaniu. Najważniejsze jest ustalenie i respektowanie zasad hierarchii domowego stada. zaniedbania w tej sprawie grożą przejęciem rządów w domu przez akitę, co nie będzie układem korzystnym dla żadnej ze stron!

Wychowanie akity rozpoczynamy juz od pierwszych chwil szczenięcia w nowym domu. Po dwóch, trzech dniach, gdy minie stres spowodowany rozłąką z matką i rodzeństwem, trzeba zacząć psa uczyć, co wolno, a czego nie wolno robić. Przez cały czas musimy pamiętać, że z tej ślicznej kuleczki o ciemnych, filuternie spoglądających oczkach jak paciorki wyrośnie silny i zdecydowany pies. Dlatego tak ważne jest wczesne bezstresowe ustalenie hierarchii domowego stada. Wielu właścicieli popełnia błąd, podporządkowując się żądaniom malucha. Gdy wyrośnie z niego nieposłuszny młodzieniec, który juz wie, że to on w domu rządzi, wpadają w popłoch i szukają pomocy u zupełnie przypadkowych treserów. Wtedy jest już za późno, bowiem raz zdobytej władzy akita nie odda bez walki. Trzeba więc cierpliwości i doświadczenia w pracy z tą rasą, by naprawić sytuację. Tylko jeśli będziemy stosować zrozumiały dla szczenięcia język psiego stada, wychowywać go łagodnymi metodami, nagradzając pożądane przez nas zachowania, a okazując niezadowolenie, gdy pies robi coś nie po naszej myśli, osiągniemy doskonałe efekty. Nasza akita wyrośnie na pewnego siebie, spokojnego przyjaciela oddanego swojej rodzinie.

 

 

 


Projektowanie stron internetowych Kraków . 2010